LAUGH...

Im going to be the biggest monkey of them all....Het is ochtend, daar loop ik dan heerlijk naakt rond. Dansend door de kamer, zwier ik van links naar rechts. Ik moet nog eten en pak wat fruit op de hand. Ik verzin de raarste danspasjes en val uiteindelijk wijdbeens op de grond. Nu is mijn kont nog roder. Geschrokken kijk ik om mij heen. Daar zie ik mensen achter het raam staan. Ze lachen en ze zwaaien, ik trek mij er lekker niks van aan en ga verder waar ik mee bezig ben. # MyMonkeyBusiness

Wat zou dat toch heerlijk zijn! Om 1 dagje als een aap te leven. Je nergens voor te schamen en lekker datgene doen waar je je goed bij voelt, dat lijkt mij wel wat! Mijn goede vriend heeft mij een paar maanden geleden verleid om een uitdaging aan te gaan. 'Ik daag je uit om de komende periode jezelf zo nu en dan voor schut te zetten!', zei hij. 'Hoezo dat dan?!', vroeg ik met hele grote ogen. 'Dat is goed voor je'. Verbaasd over zijn woorden ging ik naar huis. Toch heb ik de proef op de som genomen en enkele pogingen gedaan. Vaak doen mensen dingen niet, omdat ze bang zijn voor de reactie van de ander, om afgewezen te worden en...ontzettend voor schut te staan! Je begint geen uitgebreid persoonlijk praatje met de bediening van het restaurant, terwijl ze aan je tafel staan. Je doet geen auditie bij de vereniging. Je verteld niet over je echte dromen. Je zegt niet wat je denkt op je werk. Bang om dom, naïef, arrogant, raar etc. over te komen. Dit zijn voorbeelden uit mijn leven en na de gestelde uitdaging, dacht ik "SCHIJT ERAAN", ik doe het gewoon wel. 

De bediening in het restaurant keek mij raar aan en zei niks terug bij mijn poging tot toenadering. Maar bij de tweede ronde aan tafel begon zij te kletsen. Het werd zelfs zo gezellig dat Arjan later vroeg of wij vriendinnen waren. De auditie was mislukt (ik vermoede het al van te voren, maar als je een uitdaging aanneemt moet je ook een uitdaging aangaan), na een dag ego-pijn, begon het erop te lijken dat alles nog was zoals daarvoor. De mensen waar ik auditie bij deed waren nog steeds even aardig als eerst en ik was trots dat ik deze "voor schut staan' actie omarmt had. En betreft mijn dromen, deze worden soms wel, en soms niet begrepen. Sommige mensen vinden het te hoog gegrepen, andere gaan mee dromen of moedigen je aan. Het blijft lastig want, zelfs mijn kleine dromen wekken de reactie van groot ongeloof en ongemak op bij de ander. Ze kijken weg en reageren dan met een zachte en twijfelende..tjaaaaa, leuk?  Maar door mijn grote dromen te delen, weet ik nu wat ik echt wil! Dit geld ook voor mijn werk, alles wordt duidelijker. Nu is het mijn beurt om jou uit te dagen en mijn goede vriend via deze weg te bedanken. Wat een rare uitdaging, maar zo effectief. Soms weet je niet meer wat je wil, waar je naar toe werkt of denk je 'Is dit nou alles?'. Of je vind je je leven saai? Dan neem deze uitdaging aan! I'm going to be the biggest monkey of them all...jij ook? Xx Def  # YoutubeThemaSong

LAUGH...

Undercover deel 3! Gemiddeld, normaal, doorsnee. Ik denk vaker in een gemiddelde dan dat ik had verwacht. Aangezien ik echt geen wiskunde knobbel heb was ik hier erg verbaasd over. Steeds stel ik de balans op en bepaal ik wat normaal is. Maar waarom?! En zeker wat uiterlijk betreft…Maar WAAROM?! Wij mensen kijken en vergelijken, nemen het gemiddelde. Ben je iets zwaarder dan de drie mensen die om je heen staan in de lift, dan heb je overgewicht. Kom je, net zoals ik, met het puntje van je hoofd uit op schouderhoogte van je buurman…dan ben je klein. Toen bedacht ik mij dat er iets mis is met dit denkpatroon. Sta je namelijk in die andere lift tussen die andere drie mensen, was je slank geweest! Het ligt er helemaal aan tussen welke mensen je leeft en begeeft. Gemiddeld  / normaal is vaak niet mooier of beter, helemaal niet zelfs. Maar waarom proberen wij allemaal zo normaal mogelijk te zijn als het om het uiterlijk gaat. Als je er goed over nadenkt bestaat er geen gemiddeld en mooi uiterlijk. En toch proberen wij onszelf zo te veranderen dat we aan de gemiddelde standaard van mooi voldoen. Stel je voor dat de natuur hier last van zou hebben? Nou, dan zouden wij veel minder speciale plekjes kunnen bezoeken. De bergen zouden zeggen: 'Ik moet nodig afvallen, want in Holland is alles vlak!'. De bloesem boom zou denken: 'Ik wil zo snel mogelijk van deze bloesem af, want ik val zo op!'. Laten wij dus gewoon tevreden zijn met onze natuurlijke 'ik', dat maakt het leven veel mooier!

Welk figuur heb jij, als je tussen mijn schetjes kijkt? Ik ben de derde van links met de armen omhoog :). Xx Devereaux

Laugh...

Undercover deel 2! Ik heb de afgelopen week weer mijn ogen en oren de kost gegeven. En na een aantal situaties goed bespied te hebben viel mij iets op. Wat zijn mensen zijn toch bijzondere wezens. Vooral volwassenen. Kinderen laten toch minder met zich dollen. Volwassenen kijken, denken, interpreteren en reageren. De trillende lipjes, rode wangetjes en ongemakkelijke lachjes komen toch vaker voor dan ik had verwacht.

Elkaar goed begrijpen is soms een hele kunst. En dan niet kunst zoals dat mishandelde stukje klei van je buurvrouw, maar Kunst met een hoofdletter  K hangend in een museum. In een gesprek heb je een zender en een ontvanger. De zender moet alles op een rij hebben voordat hij / zij praat. Wat wil je zeggen? Welke houding gaat hiermee gepaard en op welke toon spreek je de woorden uit. En ohja, dan heb je ook nog eens timing. Staat de ontvanger net met 3 huilende kinderen de etenswaren uit te pakken, dan moet de zender eventueel heel even wachten met: ' Fijne dag gehad, schatje?'. En de ontvanger moet helemaal 'ZEN' zijn om de gezonden boodschap op correcte wijze te ontvangen. 

Het is zes uur. Hij steekt de sleutel in het slot en duwt de voordeur open. In de hal van zijn woning hoort hij de muziek al. Hij loopt de woonkamer in en aanschouwd daar….in ieder geval niet de houten planken vloer. Overal ligt stof, papier en pennen over de grond verspreid. Vanuit de keuken komt lawaai. Hij springt over de chaos heen met een flinke armzwaai. Hij is blij dat de hal, woonkamer, keuken niet al te ver uit elkaar liggen. Daar ziet hij zijn geliefde staan in de keuken. Ze rent heen en weer van snijplank naar gasfornuis. Het huis was niet gevuld met de geur van warme boter en stomende groenten. Hij concludeerde dat het eten vast nog niet klaar was…nog langggg niet klaar. Hij kijkt haar aan en vraagt: ' Wat heb je gedaan vandaag?'. 

Nu is het aan haar hoe ze op deze vraag ingaat. Als zij zichzelf ziet als een fantastisch leuk persoon, die een fantastische dag heeft gehad. Dan krijgt 'hij' een grote glimlach als reactie. Maar, als zij zichzelf ziet als een chaotisch persoon, die nooit op tijd is met haar taken. Dan krijgt 'Hij' een krijs van een holbewoner met daar achteraan gegooid een lege pan (Want die was klaarblijkelijk nog niet gevuld). 

Tja…Hoe zou jij reageren? Xx Devereaux

LAUGH...

 

Gelukje nummer 54! Winkelen en dan kijken en nog eens kijken! Mannen vragen zich vaak af hoe het kan dat vrouwen uren achter elkaar kunnen winkelen. 'Je weet wat je wilt kopen? Een warme trui, toch? Die hangt daar. Hij ziet er warm uit...Dan kan je hem nu kopen!'; zei de man tegen zijn vrouw. Het is bijna een cliché-opmerking. Maar wij vrouwen weten wel beter. Want naast deze trui hangen nog meer truien. En naast deze winkel is nog een winkel met nog méér truien! En natuurlijk geld dit principe niet alleen voor truien...maar voor alles. Uren door de schappen en rekken speuren, vergelijken, nadenken en uiteindelijk verliefd worden op de potentiële aankoop. Voor mij kan dit heel ontspannend werken. En vooral nu voor de feestdagen, als ik het heerlijk druk heb met producten maken voor de winkels, kan ik af en toe wat ontspanning gebruiken. Drie hoeraatjes voor de kerst- en sinterklaasinkopen!

Een tijdje terug was ik in Sittard met een lijstje van zaken die geregeld en ingekocht moesten worden. Ik liep goed door, toen plotseling, mijn weg 'vanzelf' afboog en ik een winkel inliep. Verwonderd keek ik naar mijn voeten, want waar brachten zij mij naartoe?! Mijn blik klom langzaam omhoog. En wat zag ik? Spulletjes, héél véél spulletjes! Kleine prijsjes, grote prijsjes, vintage, retro, brocante en industrieel, ik keek mijn ogen uit. Na een een kwartiertje merkte ik ineens een vriendelijk lachende  verkoopster op, die midden in de winkel stond. Ik schaamde mij even. Zonder sociaal gedrag of begroeting ben ik blijkbaar vlak langs haar gelopen om naar binnen te komen. (Dit weet ik zeker, omdat ze naast een mooie kast stond die mij naar binnen lokte.) En ineens was ik weer terug op aarde met al mijn to do's. Snel haastte ik de winkel uit met een afscheidsgroet, die hopelijk mijn botte gedrag goed maakte. Maar...die 15 minuten van winkelen, en vooral mijn ogen uitkijken, had zijn werk gedaan. Ik was ontspannen en had echt even een gelukje in mijn buik gevoeld.

Later ben ik terug gegaan naar deze winkel om toch eens te kijken of er ruimte was voor mijn Human / Nature spullen. Toen zag ik pas de naam van de winkel op de gevel staan 'Stil geluk'. Dat verklaarde mijn rare gedrag van de afgelopen keer! De winkel is voor begroetloze gelukjes gemaakt!' Stil Geluk' laat je even ontsnappen aan je drukke leven en helpt het vrouwelijke verzamel instinkt weer naar boven te halen. En weet je...de eigenaresse vond de Human / Nature collectie leuk voor in de winkel. Dus nog een stil gelukje, naast gelukje nummer 54! Xx Devereaux

*Stil Geluk ligt in het centrum van Sittard, walstraat nummer 4. Hier Stil geluk's;  facebook pagina en website!
* Op de foto zie je al een 'sneak peak' van mijn schilderij die ik benoemde in deze blogpost.

LAUGH...

Gelukje nummer 52! Vroeg naar bed! Als kind deed je mij hier absoluut geen plezier mee. Ik vocht liever tegen mijn dichtvallende ogen dan dat ik naar bed moest...maar nu enkele jaartjes later is dit helemaal omgedraaid. Vandaag had ik een diep verlangen naar mijn bedje al vanaf de ochtend, toen ik eruit rolde...de rest van de dag heeft dit verlangen mij achtervolgd. Bijna net zo erg als liefdesverdriet. Maar dan kom je thuis, je bed is dan enkele stappen van je vandaan, en dan zie je weer die to-do-list voor je ogen voorbij komen. Mijn to-do-list is momenteel zo lang dat een uitgerolde toiletrol een prima lengte zou hebben voor het opschrijven van mijn lijstje (idee?!). Maar ik miste de deken, kussen en matras zo erg dat ik mijn to-do-lijstje voor vandaag door de plee heb gespoeld. Heerlijk! Geen to-do-lijst bepaald wanneer ik rust mag nemen. Want...dat bepaal ik lekker zelf ;) Xx Devereaux

LAUGH...

Geluk-zit-in-een-klein-hoekje nummer 51! De laatste...Dit woord zet mij er toe aan om 10 keer meer bewust om te gaan met tja...van alles! Het laatste snoepje, voordat je veel gezonder gaat eten. De laatste vakantiedag. De laatste keer lopen op je lievelingsschoenen, want de hakken zijn zo scheef dat je o-vormige benen hebt. En wat betreft deze blogpost, de laatste zonnestralen! 

Ja lieve mensen, het is gebeurd. De herfst is in ons midden, de koelte komt steeds dichter bij. Langzaam mogen wij de gezelligheid weer in huis zoeken en de verwarming mag weer zonder schuldgevoel aan. Maar zomer, oh zomer, mijn geliefde zomer, je was zo fijn! Daarom ga ik nu zo veel als mogelijk naar buiten om afscheid te nemen van de warme zonnestralen en de open jas. En als je dan voor één van de laatste keren bewust geniet van het laatste restje zomer kan een klein rondje in het park best bijzonder zijn. 

Al eens een wolkenhemel gezien gevangen in een plas water? :)

 

Of gezichten ontdekt in de reflectie van golven? 

Of dansende bomen op de grond?

Na heel lang silhouet jagen, zag ik uiteindelijk mijn eigen voeten....toen was ik niet meer te stoppen! Want als de zon het dadelijk het niet meer 'doet', is buiten fotograferen minder leuk. Dus daar stond ik dan, blootsvoets nog wat spontane productfotografie uit mijn schoen te schudden! ;) Xx Devereaux 

LAUGH...

Gelukje nummer 43! Een cijfer die aangeeft hoe hard je gewerkt hebt! Ik heb net mijn tweede klosje garen van mijn naaimachine gehaald...Uit nieuwgierigheid keek ik op de verpakking, 400 meter! Dat betekend dat ik in de afgelopen tijd, waar ik 2 klosjes garen heb verbruikt, 800 meter garen heb genaaid voor de jurkencollectie! Dat is bijna een kilometer! Meestal praat je over meters en kilometers bij sport, 800 meter atletiek, 800 meter rennen of zwemmen. Helaas ben ik niet een sporter vanuit mijn pure instinct, dus dan maar de belonende meters tellen bij andere zaken! Vanuit mijn ware aard zou ik ook niet graag iets doen wat zweet opwekt of een hogere hartslag. Nee, geef mij maar een stoel, een pedaal en een naaimachine en ik maak wel kilometers, zonder nare geurtjes, gehijg en dierlijk geslurp aan een waterflesje. Ik vraag mij nu af of daar ook een gsm-applicatie voor is..naast de Nike runner app. Hmz, de Singer sew app? Dat zou ik wel leuk vinden voor op Facebook! Devereaux heeft vandaag 300 meter genaaid, inclusief een naaiplattegrond natuurlijk ;) Xx Devereaux

LAUGH...

 

Gelukje numero 32! Het begin van een nieuw idee! Met de nadruk op BEGIN. Ik ben een echte verzamelaar, al voordat ik weet waarvoor ik het verzamelproduct ga gebruiken heeft mijn nieuwe aanwinst al een plekje in ons huis. Het begin van een nieuw idee is gemaakt en deze gedroogde roosjes voelen zich al helemaal thuis! Home sweet home! Als de roosjes eenmaal hun plekje vinden in ons huis zijn ze net als een nieuw gezinslid. En een nieuw gezinslid zal ik nooit de deur wijzen of vaarwel zeggen. Tot de dag aanbreekt en de roosjes zijn uitgegroeid tot een volwassen en uitgevoerd idee...dan neem ik afscheid en gaan zij met hun nieuwe eigenaar mee. Maar voor nu is dit nog niet aan de orde, het zijn nu gewoon roosjes die lekker doelloos in een kom liggen! Zo fijn dat het begin begint bij het begin van een idee! ;) xx Devereaux