Live...undercover
Hier zit ik dan. Mijn hoofd is vol met...en mijn druipende neus doet mij klinken als een snuffelende hond. Ook de druppeltjes op de vloer vertellen hetzelfde, zo ziek als een hond. Stukjes wc-papier heb ik al in beide neusgaten gestopt. Charmant. Wanneer ik naar mijn toetsenbord kijk zie ik de toilet papiertjes vrolijk dansen bij elke ademhaling. De wc-papiertjes hebben het gelukkig wel naar hun zin.
Vandaag wilde ik een blogpost schrijven met betrekking tot valentijn, maar helaas, waar snot is is geen plaats voor liefde. Want om heel eerlijk te zijn, is de liefde de oorzaak van mijn snotterende maandag. Het gesnotter starte bij 'hem' en eindigt nu bij 'haar'. Na een paar dagen zelf naast een snuffelende hond in bed te hebben gelegen was mijn mening; ik ben immuun. De bacteriën waren zo dicht bij en hadden mij niet geraakt. Haha!(Nu toon ik mijn spierballen.) Overmoedig dacht ik; nu kan ik wel een kusje geven. Maar ik heb geleerd dat je dit beter niet bij een snuffelende hond kunt doen. Het is een val. Hij lijkt mooi, lief en schattig, maar uiteindelijk blijkt hij een snotbom te zijn. Deze bom staat op springen en gaat zeker weten exploderen als je eraan komt. Poef...in your face. In my face...om precies te zijn.
Een week later. Hij is weer beter..en ik.. heb het stokje overgenomen. Zelfs in mijn oren, de verkoudheid heeft mij volledig geïsoleerd. Alles wat hij zegt klinkt als een doffe echo. Ik heb het geluk dat mijn ogen het nog doen en dat ik (naar mijn inzicht) een ontzettende mooie man heb. Dan kunnen mijn ogen tenminste nog valentijn vieren. Mijn ogen vieren een feestje, terwijl de rest van mijn lichaam na elke snuif vacuüm trekt. Zijn ogen vieren geen feestje, de stukjes witte papier uit mijn neus flaneren niet zo mooi met mijn bruine ogen. Ook zijn oren vinden mijn gerochel niet te vergelijken met een liefdessymfonie.
Mijn conclusie van dit geheel. Ik ben de geluksvogel van de twee. Voilà, in your face! Nee..in my face, bedoel ik. Xx Devereaux
